این آن چیزی است که میخواهم بگویم و این نه شعر است نه ترانه و نه تفسیر یگ نگاه یا...

زمان بسیاری است که هیچ ننوشته ام و درخواست دوستان هم چندان کارگرم نبود چون زبانم از سخن خالی بود اما یک اتفاق نه, برای من یک فاجعه صبر از قرار ببرد.چند دوستی که عادت به خواندن نوشته هایشان داشتم, و آنان که فکر می کردم آنها را یافته ام تا به سخن بنشینیم و  از هم بیاموزیم و با هم بگوییم و بسازیم. لیک صد افسوس که تبی شایع شده بین دوستان شیرینم. زهری که می خواهد ذوق آنها را بخشکاند, تبری که ساقه نرم کم خونشان را هدف گرفته و دریغ که من باید این ها را بگویم : منی که هنوز نوآموزم.

«زمان گذشت,                                                                                                                      زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت,                                                                                         در کوچه باد می آید و من به جفت گیری گل ها می اندیشم...»                                                        تمامی همت ما همین بود؟! می ترسیم یا به ما کم محبت کرده اند دوستان؟

ای دوستان من که از روزگار گله مندید و از نبود اندیشه و جولان خرافات در جامعه تان در رنج و عذاب, با سکوتتان چه بلایی بر سر آن تازه واردان دنیایی می آید؟

با من سخن بگویید و فریاد کنید آنچه را که چنین شرنگ در کامتان می ریزد!                                           اگر تو هم خاموش باشی افزون بر این که خودت را تباه کرده ای, چه تفاوتی میبینی میان خودت و آن کسی که محتاج شنیدن و خواندن توست تا بال بگشاید.

با من بگو عزیز من,

آیا خیانت نیست دل بستن به کنج خلوت خودت؟

آیا جفایی بالا تر از این هست که خود را تکه تکه کنی,

و خفه کنی آنچه را باید از درونت بزاید؟!!!!!!!

در این خامی ، در منتهای بی کسی ...

کسی صدا می کند ؟

گوش کن !

گوش می کنم ، انگار آوازی است .

آواز  ؟

شاید زمزمه ی باد است ؟

از جای خاستم ،

به سمت در رفتم و در گشودم .

نور از خانه فرار کرد !

به دنبالش دویدم ، اما او خیلی تند می رفت .

گمش کردم ،

ایستادم در جایی که نور با آن بیگانه بود ،

یا شاید آنجا با نور بیگانه بود ؟!

بیگانگی ها ، لحظه ای چشمانم را بست ،

هنگامی که چشم گشودم ،

دیدم که هیچ نمی بینم .

چشم من ناقص بود ؟

چرا بدون نور نمی دیدم ؟

چرا نور فرار کرد ؟

به دنبال چه آمده بودم ؟

آه ، یادم آمد : آواز .

آواز نور ؟

تمی دانم ...

اما گوش کن ! صدا نزدیک تر شده است !

چرا تا حال نشنیدم ؟!!

به دنبال صدا راه بیا فتم !

من راه می روم در حالی که چشمان بازم بسته اند و بیناییشان به هیچ نمی ارزد .

اگر گوش هایم را نمی داشتم ، چه میشد ؟

خوب است .

آری خوب !

شاید ادامه داشته باشد .

بیش از یک ماه است که هیچ ننوشته ام . اما چرا در دفترم . دفتر که نه میان      کاغذ هایم اما اینجا برایم نه دفتر خاطرات است و نه جایی برای گله گذاری پس اگر هر از گاهی این چنین می شود گمان نکنید که جان از کف داده ام !!

سخن از گذشته بسیار دارم و از حال نیز اما نمی دانم که کدام را باید بگویم .       می ترسم اگر از گذشته ها آغاز کنم به امروز نرسم ! پس این چنین می کنم که حال و گذشته را در هم بیامیزم. در زیر تر جمه ی "نی و بلوط" اثر ژان دو لافونتن را       می آورم که به رغم تلاش هایم همچنان ایرادات فراوانی دارد . به سبب آنکه بسیاری از شما احتمالا فرانسه نمی دانید اصل شعر را اکنون قرار نمی دهم . اگر کسی خواهان آن بود با کمال میل اصل را نیز می نویسم . تنها به این نکته توجه کنید که شعر لا فونتن نه مثنوی است و نه شعر آزاد .ایرادات وارد بر متن را با منت تمام بر من بگویید .

بلوط و نی

بلوطی با نی ای روزی بگفتا این حکایت :

« کز عدالت بر طبیعت می زنی فریاد شکوت .

هر پرند کوچکی سنگین بود نزد شما

وآن ملایم تر نسیمی کز قضا

می فشاند چین بروی چهر آب

واهمی دارد شما را تا که سرها خم کنید .

چون که پیشانی من ماند بلندایش چو قاف

هم بگیرد پرتوان آفتاب

نیز ماند استوار از سعی توفان شدید .

نزد من ماند نسیم آنچه باشد نزد تو چون تند بادی از شمال .

گر همیشه زاده می گشتید

در لوای برگ هایم در کنار

کاو نگه می دارمش اندر پناهم در جوار

این چنین رنجی نمی بودت به یاد

چون که من حامیتان بودم به گاه سخت باد .

لیک می رویید همواره برِ  مردآب ها

گرد نمناک و نمور آب ها

این طبیعت با شما بودست چونان ناروا .

نی بگفتا پاسخش : کین مهربانی هایتان

گرچه خیزان از سر لطف و صفا   بگذر ز آن

کز برایت بادها بیش اند در موحش زمن .

گر به روی ضربه های ریشه کن

من کمر خم می کنم اما شما تا این زمان

استواران مانده اید و خم نگشته پشتتان

لیک باید ماند تا فرجام کار . »

چون که نی با وی چنین گفتا کلام

بدترین بادهایی کز شمال

می توان پرورده باشد در کمال

از افق ناگه بیامد تند و سخت

نی دوتا گشت و به جا ماند آن درخت .

باد از خشم و تلاش آکنده شد

آنچنان شد تا زجا برکنده شد

آنکه بودش آسمان همسایه سر

واو که بنیانش به برزخ بود در .

امروز دست هایم آماس کرده است .

انگشتانم !

شبیه یک مرد چاق اند . نه شبیه یک زن چاق . یا ...

- درد هم می کند ؟

- درد ؟ نمی دانم !

- مگه میشه ؟ درد داری یا نه ؟

- به خدا نمی دانم ، من فقط گفتم آماس کرده اند .، همین . درد را نمی دانم .

- یه جاییش می لنگه ! از کی ؟

- از وقتی که فکر می کنم .

- نه مه نه ؟ چه ربطی داره ؟

- ربط ؟ چی به چی ربط داره ؟ من که از ربط حرف نزدم . ربط چی ؟ ربط یعنی چی ؟

- آقا جان ، تو حالت خوبه ؟

- حالم ؟ خوبه . خوب ؟

- می گم خوبه ؟ نه ، یعنی چی می گی ؟ چرا بی ربط حرف می زنی ؟ فکر کردن چه ربطی به آماس انگشت داره ؟

- من نگفتم ربط داره ، گفتم از وقتی فکر می کنم ، انگشتام آماس کرده .

- این آقا یه چیزیش میشه .

من . چگونه سخن را باید نوشت ؟

چگونه می توان حرفی را گفت ، آنگونه که بدانی حرفت را می فهمند ؟

حرف ها در ذهن من گونه یی اند و در ذهن تو گونه ایی دیگر . این ها چگونه با هم جمع شوند ؟

تفسیر می کنم . من سخنان تو را تفسیر می کنم ولی گاه از تو می خواهم که تفسیر نکنی و گاهی هم از می خواهم که تفسیرشان کنی . من می خواهم اما نمی گویم .

اگر بگویم ، دنیایی سخن می شود ، یک جمله .

کاش کسی می گفت !

کاش زبان در کام نداشتم !

کاش تو بودی .  

از کوچه ای می گذشتم ،  تنها و تنها

                                    غرقه در افکار خویشتن

                                                         در گفتگو با خویشتن .

دختری دیدم

    نمی دانم کجا بود ، 

           یا از کجا می آمد ،

                     یا چه می خواست :

                                      او نشسته بود .

من بر او نگریستم :

او به من می نگریست

در چشمان من ، می نگریست ،

انگار که چشمانش می گریست :

                                                اما دخترک چشم نداشت !

لبخندی بر لبانش ،

  و گلی بر گیسوان پنهانش ،

    با فکری بر گذشته و آینده اش ،

                                            دخترک چشم نداشت .

من نمی فهمیدم  .  من به چشمانش نگاه کردم ، ولی

                                                          چیزی در آنجا نبود

                                                            اما من به دنبالش می گشتم ولی

                                                                                                    دخترک چشم نداشت .

دوستی می گذشت

سلامی درداد و گفت :

                      « این چشم ندارد

                                      چشم را برایش نیافریده اند

                                                                         چشم ها تنها از آن من و توست .

                                       آه که دخترک چشم نداشت !

من با خود گفتم :

اگر دخترک چشم می داشت

                                  چگونه می دید ؟

                                               چگونه می خندید ؟

                                                             چگونه می فهمید ؟ 

                                                                                   ندانستم و شک بردم بر ...

نزدیک تر رفتم و بنشستم

                      گریستم و گریستم

                             اما بی صدا .

                                      در خود صدا داشتم ،

                                               اما دختر که کر نبود

                                       او فقط اشک ها را نمی فهمید !

سلام کردم ، اما

         جوابی نگفت ،

                        لبخندش به کناری رفت :

                                                        من عدویش بودم .

او را ملا متی نیست

شاید که من هم عدویش بودم !

از او پرسیدم : « چشم چیست ؟ »

            گفت : « آنچه بر دیدگانم است »

در دیدگانش نظر کردم

               چشمی نبود ، اما

                             آینه ای بود که چشم من ، در آن بود .

بدو گفتم : « چه می بینی ؟ »

      گفت : « جهان را و تو را و آنها را ... »

      گفتم : « و .. خودت را ! »

            - خود ؟ "خودم" دیگر کیست؟

بر خواستم و ره خویش گرفتم

       با چشمانی پر از اشک

                                  و یاد

                                             دختری که چشم نداشت .

اما باید رفت و باید قدم در راه گذاشت و نباید ترسید از راه نادیده.

باید ناکامی ها را فراموش کرد .

 لبخند باید زد لبخند و نیست باید دانست و کرد آنچه مایه ی کمرنگی لبخندمان می شود.